Gedicht: Kleine Wendy

Ik heb besloten mijn gedichten te delen via dit kanaal. Te beginnen met het allereerste gedicht dat ik ooit geschreven heb. Ik was toen 16 jaar en heel erg onder de indruk van de verdwijning van de 8 jarige Wendy Willems.  Ze is gestorven op 4 April 1984

Een traan en een lach
tot het noodlot kwam, uit het diepst van de nacht
Iemand nam je mee en je was verdwenen
Over het hele land werd je gezocht
en vele tranen zijn voor je gestort.

Het Divergente denken

Maandag gebeurde het me weer …

Tijdens een overleg waarin we een alternatieve oplossing trachtte te vinden voor een bepaalde aanpak, schoot ik in Divergente denkmodus.

Het ging als volgt:

Op een gegeven moment wordt er een opmerking gemaakt die in mijn hoofd omgezet wordt naar een sleutel waarmee ik de deur naar een ruimte met tal van nieuwe mogelijkheden open.

tekening: Philippe Boukobza (CC BY-NC-SA 2.0)

Nieuwsgierig en vol verwachting binnenkijkend, wil ik beginnen met een enthousiaste beschrijving van de eerste mogelijkheid die ik in die ruimte tegenkom …

Terwijl mijn zin zich begint te vormen en de eerste woorden mijn lippen verlaten …

voert mijn brein een snelle high-level analyse uit en komt tot de conclusie dat deze optie niet wenselijk is …

Ik stop met praten en bekijk de volgende mogelijkheid - ik heb de aandacht van de mensen om mij heen en begin aan mijn beschrijving …

CoderDojo en mijn scratch avontuur

Sinds enkele maanden ben ik actief als CoderDojo coach.  Het fenomeen: CoderDojo is ontstaan in Ierland.  Het is eigenlijk de bedoeling om kinderen en jonge mensen de kans te geven om samen te leren programmeren, gebruikmakend van o.a. Scratch.  Deze intuïtieve programmeertool is makkelijk aan te leren en biedt de mogelijkheid om snel een verhaal of spelletje te maken.

De coaches hebben een ondersteunende rol en hoeven geen echte programmeer kennis te hebben.

Geefpleinen en freecycle groepen

Het concept Geefplein en freecycle groepen is ontstaan vanuit de wens om de afvalberg te verminderen, wat ik echter vaak tegenkom in online groepen is de misvatting dat het doel van de groep is om anderen te helpen.  Dit wordt dan geuit in ellenlange discussies waarin een oordeel geveld wordt over alles en iedereen ... Het voelt alsof al het mooie van de 'geef ervaring' hierdoor een beetje teniet gedaan wordt.  Onderstaande heb ik geschreven als reactie op weer zo'n discussie:

"Het weggeven ipv weggooien is een vrij nieuwe manier van omgaan met dingen, het vraagt tijd voor mensen om hieraan te wennen. 

Ik merk dat ik het makkelijker vind om dingen weg te doen nu ik weet dat ze een goed plekje vinden via het weggeef systeem.  Stilletjes maar zeker wordt ons huisje luchtiger, het voelt goed om minder spullen te hebben.  

Naarmate meer mensen dit zullen ondervinden zal de geefcultuur groeien.  Het is niet nodig om je druk te maken om 'de anderen'.  Kijk naar jezelf en geniet van het plezier dat jij hiervan hebt en verheug je op de dag dat meer mensen dit plezier ontdekken."

De perfectie van elk moment ...

Misschien moet ik er maar eens vanuit gaan dat de dingen gewoon perfect zijn hoe ze zijn.  

Dat hoe de dingen zijn, gewoon het beste mogelijke is op dit moment ... En dat ik daar van geniet.  

Van de schoonheid van de perfectie in dit moment.  

Gewoon genieten, zonder te bedenken waarom, of op welke manier ze dan wel perfect zijn ... 

Gewoon accepteren, gewoon geloven dat alles is hoe het nu hoort te zijn, klaar voor de beste perfectie van het volgende moment ... Waar ik dan ook gewoon kan van genieten omdat de dingen zijn zoals ze zijn en zoals ze horen te zijn!

EQ: (effectieve question)

Waarom zou alles niet perfect zijn zoals het is op dit moment?

Bovenstaande notitie heb ik op 31 Maart 2014 aan mijzelf gestuurd